Πάλι

Σ’ έναν κόσμο που είσαι όποιος θέλεις, πάλι είσαι αυτός που θέλουν…

Τότε τι γίνεται ;

Σε πιάνει μανία. Τρελαίνεσαι. Το τελευταίο που θες είναι να τον ξεχάσεις.

Να ξεχάσεις εκείνον που σου έδωσε τόσα και τόσα για να θυμάσαι.

Να ξεχάσεις τον άνθρωπο που σου σχημάτιζε το χαμόγελο στα χείλη και τη λάμψη στα μάτια.

Το τελευταίο που θες είναι να προχωρήσεις ακόμη κι αν ξέρεις πως εκείνος το έχει κάνει. Δύσκολα αποκόπτεσαι.

Όπως το παιδί από τον ομφάλιο λώρο.

Που να με πάρει πεθαίνεις για να μην γίνει αυτό που θέλουν όλοι.

Δηλαδή να τον αφήσεις στο παρελθόν και να γυρίσεις τη σελίδα, να αλλάξεις το κεφάλαιο, να κλείσεις το βιβλίο.

Πολύ δύσκολο πράμα!

Εγώ δεν … Δεν δύναμαι να τον ξεχάσω.

Ούτε δύναμαι να ξεκινήσω καινούργιο βιβλίο με καινούργια κεφάλαια και καινούργιες σελίδες. Μου είναι δύσκολο έως ακατόρθωτο!

Είμαι τόσο αφοσιωμένη στο παλιό μου βιβλίο… το βιβλίο μας… Που δεν μπορώ να το φυλάξω στο ράφι!

Θέλω να το ζω ξανά και ξανά.

Να διαβάζω ό,τι γράφει ξανά και ξανά.

Να ταξιδεύω μέσω των λέξεων του ξανά και ξανά…

Μέσα από αυτό τον θυμάμαι… Και μέσα από αυτό απαλύνεται ο πόνος της απώλειας.

Μέσα από αυτό το βιβλίο…

Είναι τόσο κακό ;

Πρέπει όπως και δήποτε να γυρίσω τη σελίδα ;

Κι όταν δεν θέλω ;;;

Όταν δεν θέλω να γυρίσω τη σελίδα ;

Όταν δεν θέλω να αλλάξω το κεφάλαιο ;

Όταν δεν θέλω να κλείσω το βιβλίο ;

Τότε ;

Τότε τι γίνεται ;